تصورات من ... همه هستی من

توی مترو نشسته بودم، به طور اتفاقی گوش سپردم به مکالمه دو نفر از این فروشنده های مترو، اولی لواشک می فروخت، که در این بین یه ظرف پر از لواشک های تکه شده به منم تعارف کرد.... (که برنداشتم و لبخند زدم و زیر لب گفتم مرسی) دومی خط چشم و مداد لب و این چیزا می فروخت... دومی از لواشک های اولی خورد و پرسید فروشت خوبه؟ اولی: .... (لبخند ملیحی زد) دومی: مال من که خوابیده، صبح خیلی خوب بود . اولی: خدا رو شکر، خدا همون اول صبح روزیت رو داده .... .... اینقدر خوشم اومد، از این حرف اولی، خدا واقعا روزی رسونه و خودش هوامونو داره ... از بزرگی پرسیدند: راز این امیدواری و آرامشی که در وجودت داری چیست؟ گفت: بعد از سالها مطالعه و تجربه، تصمیم گرفتم زندگی خود را بر پنج اصل بنا کنم: دانستم رزق مرا دیگری نمی خورد...

امروز از راه که رسیدم خونه یک راست رفتم حمام... بچه کوچکی که تا 20 روز دیگه تازه میشه دوسالش هم مشتاقانه خودش را به من رسوند تا با هم آب بازی کنیم... اوج لذتی که آدم به عنوان اشرف مخلوقات می تونه داشته باشهاینه که دل یه بچه را به دست بیاری با دستای کوچولوش سفت به من چسبیده بود، دمای آب را تست می کردم که خوب باشه و یخ نکنه تصویر امروز دستای کوچولوی یه بچه کوچولوئه که تا بیست روز دیگه تازه میشه دو سالش...

اینقدر زود می گذره سال داره به نیمه می رسه خدایا ترمز زمان را می کشی؟ 95 هم داره تموم میشه تا اینجاش که پر از بی عدالتی بود کلی رفتار زشت دیدم کلی سخن پراکنی بد خلاصه که خوب نبود ولی می خوام فراموش کنمش هر چی بود گشت و تمام شد...